17.10.09

W skrócie

Otóż latamy od specjalisty do specjalisty. I czekamy na terminy do kolejnych
Oczka na razie są ok, następna kontrola za miesiąc.
Neurolog zezwolił na szczepienia i skierował nas na usg główki, tu kontrola za 2 miesiące.
Robiliśmy kontrole badania krwi i moczu, morfologie ładnie utrzymuje, natomiast w moczu są jakieś bakterie i w poniedziałek będziemy robić jeszcze raz kontrole bo lekarka podejżewa że bakterie namnożyły się w woreczku (daj Bóg żeby miała rację)
Wizytę w Ośrodku Wczesnej Interwencji mamy w styczniu, chyba ze się coś wcześniej zwolni to będą do mnie dzwonić. Oby bo ja w rehabilitacji takich maluszków jestem kompletnie niepoinformowana.

3.10.09

Ciężka noc

Codziennie czekam do północy aby ostatni raz nakarmić Alusia, jak zawsze kilka razy zasnął przy butelce ale wyciągnął całe mleczko, odbił sobie i położyłam go do łóżeczka. Ewidentnie coś mu nie pasowało, wiercił się i kręcił, stękał. Pokołysałam go troszeczkę i wtedy ulał dławiąc się.
Wzięłam go szybko na ręce i klepałam po pleckach sprawdzając co chwilę czy złapał oddech, ale to nic nie dawało, położyłam go na łóżku, jego oczka były już ogromne a on był cały był siny (znów mi się chce płakać jak sobie przypomnę ten koszmar) wiedziałam ze muszę coś zrobić ze dłużej nie wytrzyma. Nie wiem skąd się to we mnie wzięło, otwarłam mu buźkę objęłam ustami jego usta i nosek i zaczęłam dmuchać, po kilku wdmuchnięciach Aleks zaczął odksztuszać i dochodzić do siebie.
Resztę nocy spał na zmianę na mnie albo na mężu (on tak lubi najbardziej)
Nie chce nawet myśleć co by było gdybym wtedy nie stała przy łóżeczku.
Dzisiaj jadę po monitor oddechu, jeden kupiliśmy na allegro ale kobieta 3 razy go wysyłała i zawsze zostawał do niej odsyłany, więc nie było innego wyjścia jak tylko zwrot pieniążków, myślałam że obejdziemy się bez tego sprzętu ale po dzisiejszej nocy nie dam go do łóżeczka bez monitora a i tak nie będę do końca spokojna.

2.10.09

Po wizycie

Aleks w jedzeniu ruszył z kopyta, wychodząc ze szpitala wypijał 60ml co 4h od kilku dni wypija po 90ml, a co za tym idzie bardzo ładnie przybiera, w poniedziałek przy wypisie ważył 2,460kg a dziś tadam... 2,740kg.
Personel przychodni był zauroczony Aleksem już wcześniej wiedzieli że będą mieć takiego pacjenta bo musieliśmy załatwić zaświadczenie dla Częstochowy że jest zgłoszony w poradni dziecięcej, ale dziś w końcu zobaczyli małego bohatera na własne oczy.
Pani doktor pooglądała Alusia i stwierdziła ze nie jest źle i czekamy na wyniki konsultacji z przychodni specjalistycznych.

30.9.09

Maraton czas zacząć

Jesteśmy po pierwszej wizycie u pediatry  w zasadzie tylko ja jestem bo chodziło głównie o wypisanie skierowań do poradni pod którymi kontrolą musi być Aluś.
Dodzwonienie się do wszystkich poradni a jest ich 5 zajęło mi 2,5 godziny.
Terminy jakie usłyszałam na początku to na przyszły rok, ale po opisaniu sytuacji udało się wcisnąć na październik, tylko audiologa mamy na listopad. Powiedzieli mi że nie mam się martwić bo do tego czasu przynajmniej uszka sie lepiej wykształcą (tylko że on ani razu nie miał robionego badania słuchu bo w częstochowie były zepsute aparaty) no trudno...

29.9.09

Pierwszy dzień - poznajemy się

Pierwsza noc upłynęła nam spokojnie, ale i tak spałam na pół gwizdka słuchając czy oddycha i pilnując godziny aby nie przegapić karmienia. 
W nocy jedzenie idzie małemu dużo gorzej niż w dzień, ciągle przysypia albo nie chce ciągnąć. Jeśli trzymałabym się 3 godzinnych odstępów między posiłkami to kończąc jedną butelkę musiał by od razu zaczynać drugą.

Tak krasnalka męczy jedzonko
Nareszcie we własnym łóżeczku
To najmniejszy smoczek z możliwych

28.9.09

2 miesiące i koniec

Telefon do szpitala, jedno pytanie jedna odpowiedź i już cała rodzina postawiona na nogi
ALEKS WRACA DO DOMU
Jechałam do szpitala i zastanawiałam się jak to będzie wyglądało, jak taka pielęgniarka która spędza pierwsze miesiące życia z dzieckiem, pielęgnuje je, uczy jeść potrafi "oddać" je rodzicom, co taka kobieta wtedy czuje, przecież przyzwyczai się, muszą pojawić się jakieś uczucia, niejednokrotnie widziałam jakim uczuciem te kobiety otaczają swoich malutkich pacjentów. Bałam się pożegnania Aleksa z ciociami, bałam się że pęknę. Chciałabym tyle im powiedzieć ale wiedziałam że nie powiem nic.
Jednak wszystko wyglądało inaczej, nakarmiłam Aleksa przed drogą, ubrałam, posłuchałam wskazówek lekarki, daliśmy prezent, krótkie pożegnanie i jak rakiety uciekliśmy z małym ze szpitala.

Przyjechaliśmy do domu, postawiłam małego w foteliku na sofie i patrzyłam... patrzyłam i zastanawiałam się Co dalej??? Tak bardzo chciałam żeby był już w domu a teraz nie wiedziałam czy dam sobie radę.
W dodatku Mateusz dostał bzikawki jak zobaczył Aleksa, do tej pory znał braciszka "dzidzi" tylko ze zdjęcia na pulpicie komputera a tymczasem zaczął biegać i pokazywać na komputer i na Aleksa i wołać dzidzi, dzidzi.
Jak roczne dziecko mogło rozpoznać że to właśnie on, że to właśnie dzidzi ze zdjęcia???

Później Mateusz zaczął wyciągać i wkładać Aleksowi do buzi smoczek, Aleks zaczął płakać a ja nie wiedziałam co począć, jak podzielić moją miłość. Z Aleksem mieliśmy do nadrobienia 2 miesiące ale nie chciałam żeby przez to Mateusz czół się pokrzywdzony. 
Byłam bezradna...

Już za chwileczkę, już za momencik

Jutro prawdopodobnie jedziemy po Aleksa, jeszcze nie skacze z radości, rano się okaże bo ma pobrany mocz na posiew ale wyniki będą jutro rano i lekarka będzie mi dzwoniła czy są ok, jeśli tak zabieramy rzeczy i ruszamy do Częstochowy
Waga ponad 2,400
Gazometria ok nie potrzebował tej ostatniej transfuzji.