Końca nie widać

1 tydz chorowania - 3 tyg zdrowy
1 tydz chorowania - 2 tyg zdrowy
1 tydz chorowania - 1 tydz zdrowy
2 tyg chorowania - 1 tydz zdrowy
2 tyg chorowania - ???
Jaką pogodę mamy i czemu ona sprzyja nie muszę pisać, bo wszyscy dobrze wiedzą. Odczuwają to na sobie, widzą po swoich dzieciach a już na pewno po grubości portfela.

Gorączka walentynkowej nocy

Ci, którzy są z nami na facebooku wiedzą, że Aleksa w sobotę dopadła gorączka walentynkowej nocy. Mały był słabiutki ledwo się trzymał, a jędza trzymała go do poniedziałku.
Mimo zwycięskiej walki z gorączką, kaszel nie odpuszczał. Przez skubańca dzień zaczął wplatać się w noc, zaś noc trwała do południa.
We wtorek postanowiłam młodego skonsultować u lekarza, ale minęliśmy się z panią doktor.

Miał być post

Wypaliłam się, nie tylko w blogoswerze, również w realu. A skoro w życiu osobistym przyjęłam postawę pasywną, to i nie było za bardzo o czym pisać, więc tu też spasowałam. Zdarzały się przypadki kiedy siadałam i pisałam (walka rodziców w sejmie), ale zanim skończyłam, emocje opadały i nie publikowałam posta. Im przerwa dłużej trwała, tym trudniej było wrócić. Zastanawiałam się, czy nie zakończyć blogowania i ograniczyć się jedynie do Fb.

Ciągle pada

Nie będę płakał,  tylko przytul mnie jeszcze mocniej..

Jaka pogoda jest każdy widzi. Pada, pada, pada i pada i co z tego że słońce uraczy nas swym widokiem na chwil parę. Place zabaw nie zdążą nawet wyschnąć, a ono znów chowa się za chmurami.
Jednak o ile jesteśmy w stanie znieść ten deszcz, to burza jest dla nas prawdziwym utrapieniem.

Moja prawda

Prawda jest taka, że żadne dziecko nie powinno cierpieć, nie powinno chorować, umierać.
Prawda jest taka że żadne dziecko, żadna rodzina nie powinna być pozostawiona z chorobą samym sobie, nie powinni prosić, błagać. 
To leży w obowiązku sprawujących władzę najwyższą, zapewnić opiekę swoim obywatelom, brać za to odpowiedzialność. Tak jak matka bierze odpowiedzialność za swoje dziecko. Jeśli nie znają na to recepty, niech pozostaną na niższych szczeblach władzy!!!

Dalczego 1/2?

Dzisiaj nie miało być posta, chociaż jest o czym pisać. 
Wspaniały piątkowy festyn w Ośrodku Alusia, z którego jedną fotkę już ujawniłam. Mąż oczywiście musiał wziąć wolne, żeby pomóc mi zapanować nad całą trójką, w miejscu gdzie atrakcja goni atrakcję, a każde dziecko chce w inną stronę. A może nie powinien, może mogliśmy sobie odpuścić występ Naszego artysty. Przecież po występnie gdy inne dzieci bawiły się z towarzystwie rodziców, Aleksem spokojnie zajęła by się jakaś Ciocia.
 Jednak ten weekend, z uwagi że akcja w Siepomaga ruszyła, postanowiłam pławić się w rodzinnej atmosferze. Spędzić czas z dziećmi a nie wystawiając allegro. Poszaleliśmy, pospacerowaliśmy, popatrzeliśmy jak krople deszczu spływają po szybie, po burzy otworzyłam okno i upajaliśmy się świeżym powietrzem, dopatrując się znajomych kształtów w chmurach. A wieczorem u boku męża zanurzyłam się w lekturze i pomilczeliśmy.
Odrobina spokoju, trzeba się czasami wyłączyć.

Przed snem zajrzałam jeszcze do sieci i zobaczyłam że cudowna kobieta, mama dzielnego Frania, zaapelowała na Jego blogu o pomoc dla Aleksa.
Aguś dziękuję Ci serdecznie z całego serca, Twoje wpisy działają cuda. 
Jak zwkyle się wzruszyłam, zawsze się wzruszam gdy ktoś pisze o Aleksie.
A pod wpisem komentarz. Komentarz jest anonimowy, z resztą jakby inaczej, więc pozwolę sobie zacytować.

No już zamierzałam wpłacić parę groszy, ale doczytałam się, że mama Aleksa nie pracuje, bo zajmuje się synkiem, co rozumiem; natomiast tata Aleksa pracuje na 1/2 etatu, żeby być do dyspozycji lekarzy itp., czego (biorąc pod uwagę, że mają w sumie piątkę dzieci) nie rozumiem....

Najpierw chciałam napisać odpowiedź w komentarzu. Wyszło tego za dużo, więc postanowiłam zrobić z komentarza post. A nóż widelec może kogoś jeszcze męczy fakt, że mój mąż obija się pracując jedynie na 1/2 etatu.

I co się tak patrzysz???

Aleks i nie tylko on, już od godzin porannych przychodzi do mnie i powtarza "pa pa". A w mojej głowie automatycznie uruchamia się gonitwa myśli i pomysłów gdzie by tu iść z dzieciakami.

A było to tak

Aleks wczoraj rano wstał już w złym humorze.
Założył rączki i nie chciał się dać rozebrać z piżamki.
Po zastosowaniu specjalnych chwytów, siłowaniu i gimnastyce udało się rozebrać krasnala.
A kiedy tata zaczął go ubierać, Aleks znów założył ręce i nie chciał dać się ubrać, ciągle powtarzając NIE!
W końcu się udało.
Gdy już obaj moi Panowie byli gotowi do wyjścia, tata wziął Aleksa na ręce i okazało się ze młody się przesikał na maksa.
I tym sposobem postawił na swoim - nie poszedł do przedszkola.
Nie wyszło mu to na dobre.

Moja pierwsza dziurka w głowie

 Gdy już wszyscy się pobudzili, wzięłam się za porządki.
Aleks "stał" przy łóżku, po drugiej stronie łóżka bawił się młodszy brat.
Nagle ni z gruszki ni z pietruszki, młodszy brat rzucił autkiem w stronę Aleksa.
Krasnal oberwał w czoło i krew się polała. W pierwszym momencie myślałam ze będzie trzeba szyć.
Na szczęście po wytarciu krwi okazało się ze dziurka jest malutka.
Młodszy chyba nie bardzo wiedział co się dzieje.
A Aleks to już teraz prawdziwy facet, no bo dziura w głowi to nie byle co, nawet taka malutka ;)

Poświątecznie

Święta minęły spokojnie i w rodzinnej atmosferze.

Z Dobrą Wróżką - Matką Chrzestną

Pewnie nie tylko ja, po świętach mam problem z powrotem do "normalnego" trybu dnia. Ale tym razem nie było czasu na poświąteczną labę.
 W środę na 8:00 mieliśmy już umówione badanie u Pani psycholog w PPP. I jak zwykle, śnieżyca. 
Nie chce Was martwić, ale przy naszym szczęściu do śnieżyc, w dni kiedy mamy: kontrole, badania, zabiegi, 1sierpnia na 99% spadnie śnieg. 

Nieciekawie

Aleks dobrze się trzymał po świętach, jednak wystarczyła jedna wizyta w ośrodku, a dokładnie poranne wyjście na dwór żeby dostarczyć krasnala do przewozu i już był telefon że młody zakatarzony i kaszle. Jedno wyjście na mróz!!!
Wyciągnęłam młodego za uszy z infekcji domowymi sposobami i w środę było już ok.
Miałam zamiar w piątek iść po zaświadczenie do przychodni, że mały zdrowy i może od poniedziałku wrócić na ośrodek, ale że mąż musiał zostać dłużej w pracy, plany kontrolne przeniosłam na poniedziałek.
I co??

Wirus

W środę wieczorem Aleks zaczął wymiotować.
Wymioty były niebezpieczne bo... na obiad były kluchy z mięsem.
Małemu przy pierwszym pawiu kluska utknęła w gardle i zaczął się dusić. Byliśmy przerażeni, klepanie po plecach nie pomagało a krasnal ledwo łapał oddech. Przerzuciłam go przez kolano i nic, przez rękę, też nic.
W głowie już toczył się dialog:
Dzwonić już po pogotowie czy jeszcze nie?
Nie... jeszcze chwila, Aleks, Aleks!!!
Ostatecznie już wisiał głową do dołu kiedy w końcu zaczął normalnie oddychać.
Od razu wracają wspomnienia kiedy Aluś miał kilka miesięcy i musiałam go ratować robiąc mu sztuczne oddychanie.
 Kilka razy jeszcze zwymiotował "obiadem", dopiero jak zaczął zwracać herbatkę byłam już spokojniejsza.

Mały ornitolog

Aleks specjalizuje się w gilach i pawiach.

I

Postanowiłam policzyć ile razy w tym sezonie grzewczym Aleks będzie chory. 

Więc mamy pierwszą poważną infekcję gdzie antybiotyk poszedł w ruch. Do tej pory mieliśmy dwa drobne przeziębienia, z którymi daliśmy sobie rade maścią rozgrzewającą i syropem.

Wracamy...

Najwyższy chyba czas odkurzyć Naszego bloga i wrócić do opisywania walki Alusia z MPD, a walczy szkrab dzielnie. 
Zaskakuje nas prawie codziennie, a nasze serca rosną z radości.

Czarna seria

Trochę czasu upłynęło od ostatniego posta bo i w zasadzie nie było o czym pisać, ale gdy dziś spojrzałam w kalendarz to dotarło do mnie ze od dwóch tygodni ciągle trzymają się nas jakieś chorubska.

Biegiem

Nowy Rok rozpoczęliśmy z prędkością światła. Już 2 stycznia mieliśmy umówioną wizytę u pedagoga w sprawie średniego syna, Łukasza. Takie badanie trwa około godziny więc w międzyczasie pobiegłam do ośrodka Aleksa, podrzucić kalendarzyki na 1% i odebrać wniosek na buty ortopedyczne. Przy okazji pomogłam otapować rączkę szkraba i dogadać kwestie rozliczania się za plastry.