Więc jak się zachować?

źródło: http://www.fotosearch.pl/

To już trzeci post, ale mam nadzieje że nie przynudzam.
Zostało już powiedziane prawie wszystko, ale nadal wiele ludzi nie wie jak się zachować w stosunku do osoby niepełnosprawnej.
Przyznam, że sama kiedyś nie wiedziałam.
Ale znam kogoś, kto doskonale sobie radzi w takich sytuacjach. To moi dwaj najstarsi synowie.
Obaj chodzili do przedszkola integracyjnego i od najmłodszych lat niepełnosprawni nie są dla nich zjawiskiem paranormalnym.

Mimo wszystko do przodu

Na początku chciałam podziękować Wszystkim za miłe słowa, "lajki".
Niby tylko blog, niby wypisane własne radości, żale i smutki. Kontakt zaledwie wirtualny a dodaje skrzydeł i chęci do działania. Przede wszystkim utwierdza człowieka we własnym przekonaniu, że tak nie powinno być.
Nie powinniśmy się ukrywać z Naszymi dziećmi w domach i na odizolowanych placach zabaw albo bez celu krążyć po osiedlu z dzieckiem w wózku, z dala od reszty dzieci, jakby było nosicielem śmiertelnej choroby. 

I co się tak patrzysz???

Aleks i nie tylko on, już od godzin porannych przychodzi do mnie i powtarza "pa pa". A w mojej głowie automatycznie uruchamia się gonitwa myśli i pomysłów gdzie by tu iść z dzieciakami.

Szukamy, pytamy, prosimy i... chorujemy

W zeszłym tygodniu wysłałam kilka maili do różnych fundacji.
Z niektórych nie otrzymałam jeszcze odpowiedzi, niektóre proszą o przesłanie dokumentów.
Zaraz po zakwalifikowaniu się Aleksa do zabiegu, za poradą Franiowej mamy, kontaktowałam się z Siepomaga. Po otrzymaniu dokumentów z Krakowa od razu je przesłałam, prowadziliśmy korespondencję która w pewnym momencie... umarła.
Wczoraj, gdy dostałam odmowę z jednej z fundacji podłamałam się.
Postanowiłam jednak nie poddawać się, jakoś niepowodzenia działają na mnie motywująco i ponownie przypomnieć się Siepomaga. I to była jedna z najlepszych decyzji, sprawa kręci się dalej. Pozostaje modlić się aby Zarząd zaakceptował nasz wniosek.

A było to tak

Aleks wczoraj rano wstał już w złym humorze.
Założył rączki i nie chciał się dać rozebrać z piżamki.
Po zastosowaniu specjalnych chwytów, siłowaniu i gimnastyce udało się rozebrać krasnala.
A kiedy tata zaczął go ubierać, Aleks znów założył ręce i nie chciał dać się ubrać, ciągle powtarzając NIE!
W końcu się udało.
Gdy już obaj moi Panowie byli gotowi do wyjścia, tata wziął Aleksa na ręce i okazało się ze młody się przesikał na maksa.
I tym sposobem postawił na swoim - nie poszedł do przedszkola.
Nie wyszło mu to na dobre.

Moja pierwsza dziurka w głowie

 Gdy już wszyscy się pobudzili, wzięłam się za porządki.
Aleks "stał" przy łóżku, po drugiej stronie łóżka bawił się młodszy brat.
Nagle ni z gruszki ni z pietruszki, młodszy brat rzucił autkiem w stronę Aleksa.
Krasnal oberwał w czoło i krew się polała. W pierwszym momencie myślałam ze będzie trzeba szyć.
Na szczęście po wytarciu krwi okazało się ze dziurka jest malutka.
Młodszy chyba nie bardzo wiedział co się dzieje.
A Aleks to już teraz prawdziwy facet, no bo dziura w głowi to nie byle co, nawet taka malutka ;)

Kałamarz idzie pod młotek

Dziś na aukcje trafił kałamarz z metalu,

wykonany własnoręcznie przez tatę Aleksa.

Kałamarz może być doskonałym prezentem

 z okazji zdanego egzaminu.

Dochód z jego sprzedaży, oczywiście zostanie przeznaczony

na sfinansowanie fibrotomii

Cena wywoławcza to jedyne 30 zł 

Zapraszam do licytacji

AUKCJA 

Pomoc dla Justynki

Justynka to śliczna dziewczynka o ogromnych, niebieskich oczach.
Jest bardzo inteligentna i jak wszyscy Ślązacy bardzo charakterna.
Jej charakterek dodatkowo często zostaje podrasowywany przez Autyzm.
Autyzm to wróg numer jeden Justynki, ale nie na walce z nim się skupimy.
Stałe ząbki Justynki zostały zaatakowane przez próchnice i gronkowiec.